Claparede słusznie zauważa, że nawet w trakcie myślowego rozwiązywania pewnego problemu, w którym rozumowanie odgrywa główną rolę, nie możemy często przy stawianiu hipotezy obyć się bez "próbowania po omacku" (t&tonnement). Mamy tu zatem pewne stopnie rozwojowe, pewne stadia lub pewne różnicowanie form pokonywania trudności, które są jednak rozwinięciem zadatków i możliwości tkwiących we wspólnym dla nich wszystkich fundamencie. Jeżeli jednak wszystkie formy uczenia się wyrastają ze wspólnego pnia i w sposób ciągły przechodzą nawzajem jedne w drugie, to przecież nie byłoby słuszne pojmowanie struktury uczenia się w sposób zbyt prosty i sprowadzanie go w całości do jakiejś jednej dyspozycji. Z tego punktu widzenia jest nieusprawiedliwione np. takie stanowisko, mające dzisiaj zwolenników, które utożsamia zdolność uczenia się z inteligencją. Jako argument przemawiający za słusznością takiego poglądu mógłby być przytaczany fakt, iż niektórzy psychologowie definiują inteligencję właśnie jako zdolność uczenia się (Colvin, Szuman).

Podobne strony: biuro wirtualne mieszkania Gliwice werbena Stosunki między naukami i nie tylko.